Victor Loret

Victor Loret spędził większość swojego życia w Lyonie. Urodził się jednak w Paryżu w rodzinie muzyków i początkowo przeznaczony był na pianistę.

 jego los miał inne zdanie, Victor Loret zaczął wówczas studiował egiptologię najlepiej, jak to możliwe, to znaczy uczęszczając na wykłady Gastona Maspero w „College de France” i „Ecole pratique des Hautes Etudes”. „

w 1881 roku miał zaledwie 22 lata, kiedy jego profesor zabrał go do Kairu, aby został jednym z pierwszych młodych naukowców misji „archeologique Francaise w Kairze, prekursora instytutu Francais d’archeologie Orientale”. 

W tym samym roku Eugene Lefebure, pierwszy tytularny zaledwie trzyletniej „matris de Conference” egiptologii na Uniwersytecie w Lyonie, został również wezwany do Egiptu, aby stanąć na czele misji archeologii francuskiej, spotykając się z Lefebure w Kairze. prawdopodobnie pierwszy kontakt Loreta z prowincjonalną egiptologią miał wywrzeć trwały wpływ na jego karierę. 

pracowali razem w dolinie królów i wspólnie publikowali, z pomocą burian. Grobowce Setiego. Jest więc wysoce prawdopodobne, że Lefebure, opuszczając swoją kadencję w Lyonie w 1886 r., zaproponował, by zastąpiła go imieniem loret. Loret miał wtedy zaledwie 26 lat, ale spędził już pięć lat w Egipcie. 

Loret po raz pierwszy nauczał egiptologii w Lyonie przez 11 lat. Wydaje się, że łatwo się tam osiedlił i szybko odnalazł się w środowisku Lyonu. jego dydaktyczna troska skłoniła go do napisania Manuela de langue egyptienne już w 1889 roku. Głęboko zainteresowany naukami przyrodniczymi, regularnie wykładał dla zróżnicowanej publiczności studentów i amatorów o języku i tekstach starożytnego Egiptu oraz historii naturalnej, przyciągając kilku lokalnych specjalistów zajmujących się takimi zagadnieniami. 

W ten sposób nawiązał długotrwałą współpracę naukową z dr. Loret i Gaillard, których badania nad zmumifikowanymi zwierzętami w katalogu ogólnym kairskiego muzeum były pionierami. 

W 1897 r. Loret musiał opuścić Lyon, ponieważ został mianowany dyrektorem służby starożytności egipskiego rządu. Po swoim odejściu w listopadzie 1899 miał już nigdy nie wrócić do Egiptu. 

Nawet podczas krótkiego, ale wyjątkowo owocnego pobytu w Egipcie nie zapomniał o obowiązkach dydaktycznych swoich uczniów. loret – jak większość jego współczesnych, należący do epoki, w której podróż do Egiptu nie należała do łatwych – wydaje się być bardzo chętny do przybliżania uczniom wczesnego kontaktu z archeologią egipską poprzez fizyczny dostęp do obiektów; zbierał więc, kupując lub jako dary wynikające z wykopalisk kolegów, jako drobne przedmioty codziennego życia, które zamierzał przywieźć do Lyonu dla ożywienia swoich wykładów.

 w ten sposób zebrał około 1200 rzeczy. Po powrocie do Lyonu Loret wystawił je w specjalnie przygotowanych gablotach w klasie wydziału literatury. Do swoich wykładów używał także wielkoformatowych fotografii słynnych egipskich artefaktów przechowywanych w różnych muzeach. Jednak głównym narzędziem egipskim, które Loret opracował w Lyonie, była specjalistyczna biblioteka zainicjowana przez Lefebure, dzięki specjalnemu finansowaniu z ministerstwa. Nieustannie śledząc ogólny fundusz egiptologiczny, kupował też i umieszczał dla siebie obszerne księgozbiory z kilku specjalistycznych dziedzin, akordeon do swojej ciekawości: historia naturalna (botanika, zoologia), muzyka egipska, czy pisarstwo podróżników w Egipcie i na Bliskim Wschodzie zostały hojnie zdobyte. Za jego życia jego biblioteka była codziennie otwarta dla uczniów w jego mieszkaniu, niedaleko uniwersytetu, QAI Claude bernard. 

Jego zaangażowanie przyniosło owoce. Będąc wówczas jedyną katedrą egiptologii we Francji i poza Paryżem, Uniwersytet w Lyonie przyjmował studentów z różnych regionów i szkolił najwybitniejszych egiptologów pierwszej połowy ubiegłego wieku, takich jak Henri Gauthier, Pierre Montet. Charles Keuntz i zmienna Alexandre’a. Kiedy przeszedł na emeryturę, studia napisane przez kolegów na jego cześć, ponad 900 stron,   

Jego ostatnia wola była szczególnie hojna: zapisał wszystkie swoje książki do biblioteki uniwersyteckiej, a swoje filologiczne pragnienia Pierre’owi Montetowi, podczas gdy jeden z jego ulubionych studentów, Alexandre varille otrzymał centralną część swojego archiwum naukowego, obecnie przechowywanego na Uniwersytecie w Mediolanie. tak długo po jego śmierci, jego cenny wkład w egiptologię dzieli się na całe Alpy.