Drzewo Akacja w starożytnym Egipcie

Starożytny Egipt miał wiele drzew, a wiele z nich odgrywało rolę w wierze, magii i medycynie, a wśród tych drzew był jawor, co oznacza schronienie

 Starożytni Egipcjanie wierzyli, że w jego gałęziach i studni, z której pod korzeniami płynie woda, mieszkają duchy i bogowie. I zajmował szczególne miejsce w starożytnych mitach egipskich. Istnieje również palma, której nazwa oznacza „słodka” i była znana w całej epoce starożytnego Egiptu aż do współczesnego Egiptu, ponieważ jej owoce uważane są za jedno z ulubionych potraw Egipcjan.

Jest też figowiec, którego owoc był wymieniany w wielu tekstach i miał swoje miejsce, zwłaszcza w Heliopolis, oraz akację, jedno z tutejszych drzew. Jego drewno było wykorzystywane do wielu celów, w tym do produkcji łodzi i masztów statków.

Akacja Drzewo

 rodzi zrogowaciałe owoce o długości do 15 cm, z kilkoma nasionami, które są nieco podobne do fasoli i brązu. Jest suchy, ponieważ dostarcza otaczającej gleby, azotu i węgla organicznego. Z powodzeniem uprawiana jest w miejscach gorących i suchych oraz działa jako wiatrochron w luźnych glebach. Jest odporny na wysokie temperatury i suszę. Łodyga rośliny wydziela żywiczną substancję zwaną gumą, później znaną jako guma arabska.

Warto wspomnieć, że w starożytnym Egipcie używano kwiatów akacji do wyrobu bukietów i wieńców pogrzebowych. Rogi akacji charakteryzują się licznymi wgnieceniami i osiągają długość około 15 cm. Reprezentował jeden ze znaków hieroglificznych.

Drzewo jest niezbędnym źródłem gumy, którą pozyskuje się poprzez zranienie ciała drzewa. Po kilku tygodniach tworzą się kuliste wydzieliny dziąseł o barwie białej, żółtej i czerwonej w zależności od okresu i metody. Są one gromadzone i wykorzystywane do różnych celów, m.in. w przemyśle włókienniczym, gumowym, medycynie. W Egipcie rosła z różnymi rodzajami akacji.

Stwierdzono z badania odkrytego drewna, że: drewno akacjowe było używane w Egipcie od czasów przed dynastycznych. Rozwijała się na sąsiednich terenach Teb. Był używany do produkcji łodzi, masztów statków, do produkcji trumien, do stolarki i prac budowlanych we wszystkich epokach starożytnego Egiptu.

Do garbowania wykorzystywano także korę akacji. W mieście Al-Garbalin w Górnym Egipcie znaleziono skórę garbowaną sokiem ze strąków akacji, która zawiera w około 30% smoczą substancję stosowaną w garbowaniu, datowaną na epokę przed dynastyczną, i jest obecnie w Muzeum Turyńskim.

Starożytni Egipcjanie znali barwienie garbowanej skóry na różne kolory, najczęściej czerwony, żółty i zielony. Drzewo akacji było podstawowym źródłem uzyskania żółtego i niebieskiego koloru – rośliny pigmentowe przez fermentację lub ogrzewanie.

Pochodzi z późnej epoki i używa gumy akacjowej w posągu do utrwalania kolorów, produkując gumę akacjową. Po tygodniach wewnątrz tych kawałków wydzieliła się wydzielina, tworząca gumę o barwie białej, żółtej i czerwonej, w zależności od okresu i metody. Guma w tekstyliach i pasta skórzana dla medycyny wymieniała gumę w starożytnym języku egipskim jako qmAyt. 

Drewno akacjowe to drewno porowate charakteryzujące się ciemnym kolorem i twardością, na które nie wpływa woda. Znaleziony przekrój drzewa akacji z grupy Dżeser w Sakkarze.

Drzewa akacji były używane do produkcji łodzi, a analizując drewno kompozytu Chufu, udowodniono, że pochodzi ono z akacji i drzewa cedrowego.

W starożytnym języku egipskim drzewo akacji nazywa się akacją, a akacja jest hieroglificzna. Nazwa ta została ujawniona po raz pierwszy w Tekstach Piramid, ale później pojawiła się w wielu formach pisanych i w Państwie Środka, i formy te były kontynuowane w nowoczesnym państwie i epoce greckiej.

 Warto wspomnieć, że większość drzew pomylono z akacją, tak jak pomylono akację z cedrem.

 W religii starożytnego Egiptu struktura drewna akacjowego odgrywała ważną rolę w religii, zwłaszcza w rytualnym pochówku w dawnej akacji państwowej, kojarząc się z niektórymi grupami kobiecymi uczestniczącymi w składaniu ofiar i wykonywaniu tańców pogrzebowych. Brali udział w ceremoniach łowieckich z mężczyznami, takich jak pomoc w uboju u rzeźników i przygotowywaniu mięsa do gotowania, przygotowywaniu jedzenia i napojów dla zmarłych oraz uczestniczenie w różnych religijnych obrzędach pogrzebowych, takich jak tańce pogrzebowe i muzyka pogrzebowa. Były to tzw. wyspecjalizowane owady (grupy muzyczne świątyni akacjowej). Struktura ta pojawiła się w państwie starożytnym, zwłaszcza w czwartej i piątej dynastii, i rozszerzyła się na inne okresy w państwie średnim. Bogini Izyda i Neftyda były związane z tym domem, a niektóre królowe, takie jak królowa Hetepheres , były powiązane. Straż matki króla Chufu trzymała Panią Rzeźników Domu Akacji